Obraz artykułu Rumours - "The Lower We Sink, The Less We Care"

Rumours - "The Lower We Sink, The Less We Care"

80%

Jeśli tęsknicie za Beastmilk i In Solitude, a oczekiwanie na nową płytę Grave Pleasures dłuży się wam w nieskończoność, to tegoroczna propozycja Rumours powinna być satysfakcjonującym pocieszeniem. Na szczęście Niemcy nie są zespołem bezmyślnie małpującym wymienione grupy, choć niespecjalnie uciekają od inspiracji nimi.

Krzyżówka gatunkowa oferowana przez Rumours nie nosi znamion wynajdywania koła na nowo, ale to muzyka na tyle energetyczna i obdarzona tak znaczącym walorem przebojowości, że brak innowacyjności stanowi marginalny problem. Nie bez powodu zespół przytacza Beastmilk, In Solitude czy The Devil's Blood jako kluczowe źródła wpływów - od pierwszych sekund słychać, że to ta sama szkoła klejenia piosenkowych motywów w gotowe hity.

 

Jest chłód post-punka - ale podanego bez naleciałości nowej fali - jest wzniosłe zadęcie rocka gotyckiego, a na pierwszym miejscu oczywiście złoty środek pomiędzy teatralnością a zadziornością, który od zawsze konstytuował numery takich tuzów jak Rudimentary Peni czy Christian Death. Rzucanie nazwami i nurtami może sugerować, że autorzy "The Lower We Sink, The Less We Care" mówią wyłącznie cudzymi głosami i w jakiś sposób jest to prawda, ale tylko do pewnego stopnia.

 

Wyróżnik stanowi przede wszystkim wokal Sebastiana Beisserta, którego maniera momentami wyjątkowo wyraźnie ociera się o wilczy skowyt Pelle Åhmana, ale barwa brzmi zupełnie inaczej, sprawia wrażenie umiejscowionej w okowach hard rocka sprzed kilku dekad. Do tego wrażenie robi sztafaż, którym Rumours posługuje się z nadzwyczajną zręcznością, bo mając na stole bogaty dorobek wspomnianych we wstępie zespołów i jeszcze inne inspiracje, trudno nie zmieszać tego wszystkiego razem.

 

Niemiecka grupa podchodzi do układania numerów z dużą swobodą. Łączy wpływy w całość, nie trzyma się desperacko konkretnych gatunkowych wytycznych, podchodzi do komponowania bez klapek na oczach. Nawet jeśli dany kawałek może mieć wyraźnie post-punkową strukturę, zespół nie boi się wrzucić do niego wpływów hard rocka albo bez ostrzeżenia zaatakować blastem czy niemal blackmetalowym tremolo. Dwa ostatnie elementy występują na "The Lower We Sink, The Less We Care" wyjątkowo rzadko, ale ich osobliwość w kontekście reszty albumu udowadnia, że w skład Rumours wchodzą sprawni kompozytorzy, którzy nie boją się szukać w różnych rejonach.

Sednem albumu pozostają hity i należy oddać kapeli, że wie, jak je komponować w taki sposób, by werżnęły się w uszy już przy pierwszym odsłuchu. W każdym refrenie wyróżnia się wysunięty naprzód wokal, prowadzący każdą melodię, a w zwrotkach pierwsze skrzypce odgrywają gitary z gotycko-mistycznym sznytem, który lata temu wypracowało Tribulation. Już otwierający "The Impetuous Glory of Terror" porywa do tańca wyśrubowanym poziomem energii bliskim hard rockowi, a najbardziej balladowe "The Sky Is Comin' Down Again" to być może najbardziej zapadający w pamięć numer na płycie, dzięki wypadkowej mrocznego post-punka jak we wczesnym Killing Joke i niemal romantyczno-storytellingowym zacięciem w duchu środkowego Nicka Cave'a. Można powiedzieć, że to zbiór utworów skrojonych idealnie pod pogrzebową imprezę.

 

Na "The Lower We Sink, The Less We Care" Rumours z dużą gracją i bezwstydnie odrestaurowuje to, co najlepsze w rocku gotyckim, death rocku czy post-punku, a jednocześnie słuchać, że liczą się dla zespołu przeboje, a nie ślepa wierność szufladkom. Z takimi hitami można podbijać świat i trzymam kciuki za zrealizowanie tego scenariusza.


Lupercalia Records/2022



Strona korzysta z plików cookies w celu zapewnienia realizacji usług. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce...

NEWSLETTER FACEBOOK INSTAGRAM

© 2010-2023 Soundrive

NEWSLETTER

Najlepsze artykuły o muzyce