Soundrive Live

 

Eksperymentalna muzyka rozkwitała w Berlinie i w Monachium, ale jej korzenie sięgają do Kolonii, skąd pochodził awangardowy kompozytor Karlheinz Stockhausen. Holger Czukay wspomina, że oblał wszystkie egzaminy u Stockhausena, ale tak bardzo chciał zostać muzykiem, że ten ostatecznie przyjął go na swojego studenta. Po zakończeniu studiów Czukay chciał iść w ślady swojego mistrza i zostać nauczycielem. Plan zburzyło jednak poznanie gitarzysty Michaela Karoli, z którym rozpoczęli działalność muzyczną jako zespół Can. W projekt zaangażował się - już wówczas znany w jazzowym świecie - perkusista Jaki Liebezeit, który "zaraził się" ideą walki z dawnymi poglądami poprzez tworzenie nowej jakości w muzyce. Skład dopełnił klawiszowiec Irmin Schmidt (także uczeń Stockhausena), który właśnie wrócił z podróży do Nowego Jorku, gdzie zafascynował się działalnością środowiska artystycznego z Warholem i The Velvet Underground na czele. Pierwszym wokalistą zespołu został Amerykanin Malcolm Mooney. Nagrał z Can debiutancki materiał, ale jako remedium na problemy natury psychicznej, lekarz zalecił mu odstąpienie od "dziwnej muzyki" i powrót za ocean. Tak też się stało.

 

W 1970 roku, po koncercie w Monachium, Jaki i Holger siedzieli w kawiarni, gdy nagle zauważyli dziwną postać zataczającą się na ulicy, wykonującą nieskoordynowane ruchy i wyśpiewującą dziwne piosenki. Czukay stwierdził: "Mamy nowego wokalistę" i tak do grupy dołączył Japończyk, Damo Suzuki. Sam siebie określa mianem "nomada XXI wieku", a koczowniczy tryb życia sprowadził go w odpowiednim momencie do Niemiec. Suzuki zapytany o początek jego współpracy z Can odpowiada: "Właściwie niewiele z tego pamiętam, byłem wtedy prawie cały czas zjarany. To tyle". Dzięki jego mocnemu, rockowemu wokalowi, Can okazjonalnie udawało się trafiać na niemieckie listy przebojów. Albumy nagrane w tym składzie są także najwyżej ocenianymi przez krytyków. Podobnie jak w wypadku Floriana Fricke, Suzuki porzucił pierwotną działalność muzyczną wraz z przyjęciem nowego światopoglądu religijnego, w tym wypadku poglądu Świadków Jehowy. Can kontynuowało działalność głównie bez wokalu, ale już nigdy nie zdobyli tak wielkiego uznania, jak podczas lat współpracy z Suzukim.

Innym ważnym miastem na krautrockowej mapie Niemiec jest Düsseldorf, gdzie w 1970 roku działalność rozpoczęło Kraftwerk. Dwóch studentów muzyki klasycznej - Ralf Hütter i Florian Schneider - postanowiło wyłamać się ze sztywnych ram gatunkowych i stworzyć coś nowego. Wraz z trzema innymi muzykami uformowali projekt Organisation, który wydał tylko jeden album - "Tone Float". Krążek sprzedawał się marnie, więc wytwórnia nie odświeżyła kontraktu na następne nagrania. Muzycy rozeszli się i jedynie Ralf oraz Florian chcieli kontynuować obraną drogę. Nowy projekt nazwali Kraftwerk ("elektrownia"), aby z jednej strony zaznaczyć industrialne fascynacje, a z drugiej podkreślić swoją ideologię "pracowników muzyki". Podobnie jak większość krautrockowych muzyków, uważali, że Niemcy potrzebują muzycznego renesansu i stworzenia totalnie nowego brzmienia.

 

Przez następne trzy albumy i niezliczone koncerty, Ralf i Florian zapraszali do współpracy wielu muzyków. Projekt miał wówczas bardzo improwizowany charakter, daleki od tego, który fani znają chociażby z "Das Model". Wystarczy wspomnieć, że Florain Schneider grał wówczas głównie na flecie. W 1974 roku duet wszedł w posiadanie nowej aparatury w postaci minimoogów. To właśnie ten instrument odpowiedzialny jest za zwrot ku elektronicznej muzyce i nagranie albumu "Autobahn". Zmiana przyniosła same pozytywy - krążek odniósł wielki sukces komercyjny, co pozwoliło muzykom uniezależnić się (stworzyć własne studio - Kling Klang) i odbyć pierwszą trasę koncertową po drugiej stronie Atlantyku. Kraftwerk szybko zaczęło wyróżniać się na tle innych krautrockowych zespołów zarówno muzyką, jak i wyglądem. Styl muzyków łączył elegancję (Florian i Ralf pochodzili z bogatych domów) z romantyzmem i wizerunkiem stylizowanym na humanoidalną maszynę. Chcieli w ten sposób wyraźnie zaznaczyć różnicę między nimi, a zespołami brytyjskimi i amerykańskimi, które skłaniały się ku swobodnym strojom i długim, rozczochranym włosom.

 

Początkowo w projekcie udzielali się także Klaus Dinger i Michael Rother, ale na dłuższą metę nie potrafili porozumieć się ze Schneiderem. Odeszli, aby stworzyć własny projekt - Neu!. Pierwszy materiał wydali w 1971 roku i sprzedali go w nakładzie trzydzieści tysięcy egzemplarzy. Dla wytwórni był to wynik dosyć słaby, dla undergroundowego zespołu rewelacyjny. Ponadto był to jeden z tych krążków, które silnie oddziaływały na zagranicznych artystów, inspirowali się nim między innymi David Bowie, Iggy Pop, Brian Eno czy Thom York.


NAJNOWSZE FELIETONY

Strona korzysta z plików cookies w celu zapewnienia realizacji usług. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce...

Facebook Instagram

Projekt i wykonanie: EvoStudio

© 2010-2019 Soundrive